ഒരു സ്ത്രീ നടക്കുന്നു, പാചകം ചെയ്യുന്നു, കാത്തിരിക്കുന്നു, തന്റെ മകനെ സദാ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തികച്ചും സാധാരണമായ ഈ ചലനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ആ സിനിമയിൽ എന്തോ വലിയൊരു അപായസൂചന രൂപപ്പെടുന്നത്. സിനിമയിലെ ആദ്യ ദൃശ്യങ്ങൾ അസ്വസ്ഥജനകമായ ഒരു ശാന്തതയോടെയാണ് നീങ്ങുന്നത്.  

മുറിവേൽപ്പിക്കാൻ പോകുന്ന ഒന്നാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരു ഓർമ്മ പോലെ. 

ആ നിമിഷം മുതൽ, സിനിമ ഒരു കഥ പറയുന്നതിനേക്കാൾ ഉപരിയായി, നിങ്ങളുടെ ധാർമ്മിക ബോധം പതറുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാനാണ് താൽപ്പര്യപ്പെടുന്നത് എന്ന് തോന്നിപോകും. ഇതൊരു പരിഹരിക്കപ്പെടേണ്ട പസിലോ അല്ലെങ്കിൽ കുറ്റാന്വേഷണമോ അല്ല. 

സ്നേഹം അതിന്റെ പവിത്രത വെടിഞ്ഞ് അപകടകരമായി മാറുന്ന ഒരു അവസ്ഥയുടെ പഠനമാണ്.

അക്രമത്തിൽ നിന്നല്ലാതെ അമിതമായ കരുതലിന്റെ ഭാഗമായി ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു പ്രത്യേക തരം ഭയമുണ്ട്. ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ പരിധികളില്ലാതെ അന്ധമായി സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ വളരുന്ന ഭയം. സിനിമയിലെ അമ്മ ഒരു അസാധാരണ വ്യക്തിയല്ല. അവൾ തികച്ചും സാധാരണക്കാരിയാണ്. പരിചിതമായ ദിനചര്യകളിലൂടെ നീങ്ങുന്ന ഒരു ചെറിയ ശരീരം. മരുന്നുകൾ തയ്യാറാക്കുന്നു, ഇടുങ്ങിയ പാതകളിലൂടെ നടക്കുന്നു, മകനെ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് കാവലിരിക്കുന്നു. ഈ സാധാരണത്വത്തിലാണ് സിനിമ അതിന്റെ ക്രൂരത ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്. 

രാക്ഷസന്മാർ എല്ലായ്പ്പോഴും അലറിക്കൊണ്ട് വരണമെന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ അവർ വാത്സല്യത്തിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കാം എന്ന് ചിത്രം നമ്മോട് പറയുന്നു.

ബൗദ്ധികമായ പരിമിതികളുള്ള, വൈകാരികമായി കുട്ടിക്കാലത്ത് തന്നെ നിൽക്കുന്ന, സമൂഹത്തിൽ ഒരു സംരക്ഷണവുമില്ലാത്തവനാണ് അവളുടെ മകൻ. ലോകം അവനെ ഒരു തമാശയായോ അല്ലെങ്കിൽ എളുപ്പത്തിൽ കുറ്റം ചുമത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരാളായോ ആണ് കാണുന്നത്. ഒരു കൊലപാതകം നടക്കുമ്പോൾ, അധികാരികൾ ഒട്ടും താൽപ്പര്യമില്ലാതെ അവനെ പ്രതിക്കൂട്ടിലാക്കുന്നു. പോലീസുകാർ അവനെ വെറുക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ല. സത്യം കണ്ടെത്താൻ അവർക്ക് താൽപ്പര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്. 

ഇവിടെയാണ് സിനിമ അതിന്റെ പിടി മുറുക്കുന്നത്. പോലീസിന്റെ അഴിമതിയേക്കാൾ ഭീകരം അവരുടെ നിസ്സംഗതയാണെന്ന് സിനിമ കാട്ടിത്തരുന്നു.

ഒരു അമ്മ നീതിക്ക് വേണ്ടി വ്യവസ്ഥിതിയോട് പോരാടുന്ന സാധാരണ കഥയായി നമുക്ക് ഇതിനെ തോന്നിപ്പിക്കാം. എന്നാൽ സിനിമ ആ ലേബലുകളെ നിഷേധിക്കുന്നു.

അമ്മ തന്റെ നെഞ്ചിലെ നീറ്റൽ മാറ്റാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്.

അവൾ ചെയ്യുന്ന ഓരോ കാര്യവും ശരിതെറ്റുകൾക്ക് സ്ഥാനമില്ലാത്ത അവളുടെ ആവശ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. നാം കാണുന്നത് തന്റെ ജീവന്റെ പാതിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു പച്ചയായ മനുഷ്യനെയാണ്.

സിനിമയിലെ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന കാര്യം അത് നമ്മുടെ സഹതാപത്തെ പതുക്കെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ആദ്യം നാം അമ്മയുടെയും മകന്റെയും ഭാഗത്താണ് നിൽക്കുന്നത്. എന്നാൽ പതുക്കെ പതുക്കെ, അമ്മയുടെ സ്നേഹം മറ്റെല്ലാത്തിനെയും വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നു. അവൾക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ നിസ്സാരമായി മാറുന്നു. സ്നേഹം എപ്പോൾ ഉടമസ്ഥാവകാശമായി മാറുന്നുവെന്ന് പ്രേക്ഷകർക്ക് സ്വയം അനുഭവപ്പെടുകയാണ്.

സിനിമയുടെ മധ്യഭാഗത്തുള്ള ഒരു രംഗം കഥയുടെ ദിശ മാറ്റുന്നു. വലിയ സംഗീതമോ നാടകീയതയോ ഇല്ലാതെ, ഒരു കാര്യം സംഭവിക്കുകയും അത് സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടെ സിനിമ ചോദിക്കുന്നത് അമ്മ ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണോ എന്നതിന് പകരം ആ ചോദ്യത്തിന് അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും സ്ഥാനമുണ്ടോ എന്നാണ്. ഇവിടെ 'അമ്മ' എന്നത് വെറുമൊരു വാക്കല്ല, അതൊരു ശക്തിയാണ്. ഒരേ കൈകൾ കൊണ്ട് പരിപാലിക്കാനും അദൃശ്യമാക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു ശക്തി.

ദൃശ്യപരമായി ഈ സിനിമ മിനുസമാർന്നതല്ല. ക്രമരഹിതമായ ഫ്രെയിമുകളും ശൂന്യമായ വഴികളും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത നിറയ്ക്കുന്നു.

മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും എന്തോ ഒരു ആപത്ത് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.

ഗ്രാമീണ പശ്ചാത്തലം മനോഹരമല്ല, മറിച്ച് ഒറ്റപ്പെട്ടതാണ്. ആളുകൾ പരസ്പരം കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവർക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. രഹസ്യങ്ങൾ പാടങ്ങളിലും ഇടവഴികളിലും എളുപ്പത്തിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.

ഒടുവിൽ സത്യം പതിയെ അരിച്ചെത്തുന്ന ഒന്നായാണ് നമ്മളിലേക്ക് വരുന്നത്. അത് നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സിനിമ ഒരിക്കലും ഒരു വിജയകരമായ പരിസമാപ്തി നൽകുന്നില്ല. ഒരു മകനെ രക്ഷിക്കാൻ മറ്റൊരു ജീവിതത്തെ ഇല്ലാതാക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വൈകാരികമായ വിലയെക്കുറിച്ചാണ് ചിത്രം സംസാരിക്കുന്നത്.

സിനിമയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ നമ്മെ തകർക്കുമെന്നുറപ്പ്.

കാരണം എല്ലാം പഴയതുപോലെ തുടരുന്നു.

ലോകം തകർന്നു വീഴുന്നില്ല.

അമ്മ പിന്നെയും ശ്വസിക്കുന്നു. ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ ചെയ്ത ക്രൂരതകൾ മറന്ന് വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ ഭീകരമായി മറ്റെന്താണുള്ളത്?

സിനിമ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, അത് കഥാപാത്രങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്താനോ ക്ഷമിക്കാനോ നമ്മോട് പറയുന്നില്ല. ആ ഇരുണ്ട അസ്വസ്ഥതയോടെ ഇരിക്കാനാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

നാം ഏറ്റവും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി എത്രത്തോളം ദൂരേക്ക് പോകാൻ നമുക്ക് കഴിയും? ആ യാത്രയിൽ ആരെല്ലാം നിശബ്ദമായി ഇല്ലാതാക്കപ്പെടും?