മനു ജയിലിലേക്ക് പോകുന്ന രംഗം കാണുമ്പോൾ പ്രേക്ഷകൻ കരുതുന്നത് കഥ അവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നതെന്നാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ നിമിഷം ഒരു പ്രണയകഥ അവസാനിക്കുകയാണ്. കാരണം ജയിലിൽ പോകുന്നതോടെ മനു തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം മാത്രമല്ല നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്. പ്രിയയോടൊപ്പം ജീവിക്കേണ്ടിയിരുന്ന വർഷങ്ങളാണ് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്. സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടവും അവിടെയാണ്. മനു പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അവന് നഷ്ടമായത് കുറച്ച് വർഷങ്ങളല്ല, ആ വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സംഭവിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ജീവിതമാണ്.

ഇന്ത്യൻ സിനിമകൾ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ പലപ്പോഴും ഒരേ തെറ്റ് ആവർത്തിക്കാറുണ്ട്. രണ്ട് ആളുകൾ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവർ ഒടുവിൽ ഒന്നിക്കുമെന്ന വിശ്വാസമാണ് മിക്ക കഥകളുടെയും അടിത്തറ. ജീവിതം അങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കാറില്ല. ചിലപ്പോൾ പ്രണയത്തെക്കാൾ ശക്തമായത് സാഹചര്യങ്ങളായിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനം, ഒരു മോശം ദിവസം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ദുരഭാഗ്യകരമായ സംഭവം മതി രണ്ട് ജീവിതങ്ങളെ രണ്ട് ദിശകളിലേക്ക് തിരിച്ചു വിടാൻ. സപ്തസാഗരദാചെ എല്ലോയുടെ ലോകത്ത് പ്രണയം പരാജയപ്പെടുന്നത് സ്നേഹക്കുറവ് കൊണ്ടല്ല. ജീവിതം അതിന് അവസരം നൽകാത്തതുകൊണ്ടാണ്.

പ്രിയ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ സിനിമയുടെ യഥാർത്ഥ ആഴം മനസ്സിലാകും. അവൾ മനുവിനെ മറക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ മനുവിനെ മാത്രം ഓർത്ത് ജീവിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല. ഇത് ഒരു സിനിമയിലെ നായികയ്ക്ക് നൽകുന്ന ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ള അവസ്ഥയാണ്. കാരണം അവൾക്ക് ശരിയോ തെറ്റോ എന്ന വ്യക്തമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഇല്ല. ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകണമെന്ന് അവൾക്കറിയാം. അതേസമയം മനുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്. ഒരാളെ മറക്കാതെ തന്നെ അവരില്ലാത്ത ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെടേണ്ട അവസ്ഥയാണ് അവൾ നേരിടുന്നത്.

സിനിമയിലെ ഏറ്റവും ഹൃദയഭേദകമായ കാര്യം ആരും ആരെയും വഞ്ചിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. മനു പ്രിയയെ വഞ്ചിക്കുന്നില്ല. പ്രിയ മനുവിനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു വില്ലനുമില്ല. എന്നാൽ അവരുടെ ബന്ധം തകരുന്നു. സാധാരണ പ്രണയ സിനിമകളിൽ ഒരു ബന്ധം തകരാൻ വ്യക്തമായ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. മറ്റൊരാൾ വരും. കുടുംബം എതിർക്കും. അല്ലെങ്കിൽ ഒരാൾ തെറ്റ് ചെയ്യും. ഇവിടെ അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. സമയം കടന്നുപോകുന്നു, അത്ര മാത്രം. പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ അതുതന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുവാകാം.

മനു ജയിലിൽ കഴിയുന്ന കാലത്ത് അവന്റെ ജീവിതം ഏതാണ്ട് നിശ്ചലമാണ്. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് ഒരേ സ്ഥലത്താണ്. പുറത്തിറങ്ങിയ ശേഷം അവൻ തിരികെ അന്വേഷിക്കുന്നത് പ്രിയയെ മാത്രമല്ല. പ്രിയയോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ലോകത്തെയാണ്. പക്ഷേ അവൻ തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരു സത്യമുണ്ട്. മനുഷ്യർക്ക് പഴയ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ കഴിയും. പഴയ ആളുകളെ വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയും. പക്ഷേ പഴയ സമയത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാൻ കഴിയില്ല.

ഈ തിരിച്ചറിവാണ് സിനിമയുടെ രണ്ടാം ഭാഗത്തെ അത്ര വേദനാജനകമാക്കുന്നത്. മനു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് ഒരുതരത്തിലുള്ള പുനർമിലനമാണ്. എന്നാൽ ജീവിതം അങ്ങനെയൊരു അവസരം ഒരുക്കിയിട്ടില്ല. വർഷങ്ങളായി വേർപിരിഞ്ഞുനിന്ന രണ്ട് ആളുകൾ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, അവർ മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന അതേ മനുഷ്യരായിരിക്കില്ല. അവരുടെ അനുഭവങ്ങളും ഭയങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും മാറിയിരിക്കും. മനുവിനും പ്രിയയ്ക്കും സംഭവിക്കുന്നതും അതുതന്നെയാണ്.

രക്ഷിത് ഷെട്ടിയുടെ പ്രകടനം സിനിമയുടെ ആത്മാവാണ്. അദ്ദേഹം ഈ കഥാപാത്രത്തെ വലിയ വികാരപ്രകടനങ്ങളിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. പകരം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ മനുഷ്യന്റെ നിശബ്ദതയാണ് പ്രകടനത്തിന്റെ കേന്ദ്രം. പല രംഗങ്ങളിലും മനുവിന്റെ മുഖത്ത് കാണുന്നത് കരച്ചിലല്ല. ഒരു തരത്തിലുള്ള ആശയക്കുഴപ്പമാണ്. തന്റെ ജീവിതം എപ്പോൾ കൈവിട്ടുപോയി എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ആശയക്കുഴപ്പം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കഥാപാത്രം കൂടുതൽ യഥാർത്ഥമാകുന്നു.

ഹേമന്ത് റാവുവിന്റെ സംവിധാനവും ശ്രദ്ധേയമാണ്. പ്രേക്ഷകരെ കരയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സിനിമയല്ല ഇത്. പശ്ചാത്തല സംഗീതവും സംഭാഷണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് വികാരങ്ങളെ നിർബന്ധിച്ച് സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. പകരം കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതം നമ്മൾ കാണുന്നു. അവർ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ കാണുന്നു. അവയുടെ ഫലങ്ങൾ കാണുന്നു. ആ സ്വാഭാവികതയാണ് സിനിമയെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നത്.

സിനിമയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ മനുവിനെയും പ്രിയയെയുംക്കാൾ കൂടുതൽ ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒരു വികാരമാണ്. ജീവിതത്തിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ തിരികെ ലഭിക്കില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ്. നഷ്ടപ്പെട്ട പണം തിരിച്ചുപിടിക്കാം. നഷ്ടപ്പെട്ട അവസരങ്ങൾക്ക് പകരം പുതിയ അവസരങ്ങൾ ലഭിക്കാം. പക്ഷേ നഷ്ടപ്പെട്ട വർഷങ്ങൾ ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരില്ല. മനുവിന്റെ കഥ അതാണ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ സപ്തസാഗരദാചെ എല്ലോ ഒരു സാധാരണ പ്രണയ സിനിമയായി അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. ഇത് ഒരാളുടെ ജീവിതം എങ്ങനെ പതുക്കെ കൈവിട്ടുപോകുന്നു എന്നതിന്റെ നിരീക്ഷണമാണ്. സ്നേഹിക്കുന്ന ആളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെക്കാൾ ചിലപ്പോൾ വേദനാജനകമായത്, ആ ആളോടൊപ്പം ജീവിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ് എന്ന് സിനിമ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

സിനിമ അവസാനിച്ച ശേഷവും മനുവിന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ നിൽക്കുന്നതിന്റെ കാരണം അതാണ്. അയാൾക്ക് നഷ്ടമായത് പ്രിയ മാത്രമല്ല. അയാൾക്ക് ഒരിക്കലും ജീവിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ ഒരു ഭാവിയാണ്. ആ ഭാവിയുടെ നിഴലാണ് സിനിമ മുഴുവൻ പിന്തുടരുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കഥ അവസാനിച്ചിട്ടും അതിന്റെ വിഷാദം അവസാനിക്കാത്തത്.